Sufficiency Economy as a Response to The Problem of Poverty in Thailand

Sufficiency Economy as a Response to The Problem of Poverty in Thailand

The Thai King’s philosophy of ‘Sufficiency Economy’ as a means to alleviate poverty has recently been recognized by the United Nations in the presentation of the UNDP Human Development Lifetime Achievement Award. His Majesty King Bhumibol Adulyadej has, since 1974, stressed the importance of economic self-reliance which is based on the Buddhist belief in the middle path to conduct ways of life to overcome poverty. Thailand learned many lessons from a financial crisis that followed the devaluation of the Thai baht in July 1997. The King’s philosophy of self-reliance has gained new credence, reflected in government development policies aimed at improving the country’s economic well being. Education and technology are being promoted as vital tools in line with an understanding of ‘Sufficiency Economy’ which implies moderation of aspirations and a balance between success and fulfilment. Education is the key to developing the full potential of the individual and is regarded by policy makers as instrumental in combating poverty. Human development as a concept and as a policy objective must encompass the economic, social and cultural dimensions of human life. This paper examines the importance of the King’s philosophy of ‘Sufficiency Economy’ to education reform as a poverty reduction strategy in Thailand in the context of rapid economic and technological changes.

Research into vision-based leadership rarely considers the quality of the core vision, particularly one that brings about sustainable business performance. A research model is derived from the empirical and theoretical literature for relating visions to sustainable business performance, proposing that vision attributes (brevity, clarity, abstractness, challenge, future orientation, stability, and desirability), plus ‘Sufficiency Economy’ vision content (relating to moderation, reasonableness, the need for self-immunity mechanism, knowledge and morality) directly affect business performance and its sustainability. Mediated by five realization factors and three intervening variables, these factors also have indirect effects on business performance.

Since the 1980s, increasingly rapid change has had a fundamental impact on Thai business organizations, most of which operate on the Anglo/US capitalism model of short-term maximization of shareholder value. Some businesses have survived and thrived, but others have not. While economists around the globe often debate the impact of Anglo/US capitalism on national economies, they hardly investigate its effects on leadership inside individual firms, the foundation of any economy (Avery, 2005). This missing area of scrutiny is critical as political economists would agree that the prevailing model of Anglo/US capitalism influences the way corporate leaders lead their organizations. Therefore, leadership scholars have long quested for the kind of leadership needed for organizations to excel and sustain their performance in such a context. For many of them, leadership with vision as a core component is the answer (Bass, 1990; Conger, 1989; Conger and Kanungo, 1987; Tichy and Devanna, 1986). While often discussed as visionary or transformational leadership associated with a particular leader, more recently, a concept of organic leadership centred around a vision instilled in an organization’s culture has emerged (e.g. Avery, 2004; Raelin, 2003).

In general, researchers have examined the relationship between vision-based leadership and performance outcomes, without taking the specific nature of the vision into account (e.g. Avery, 2004; Barling, Weber, and Kelloway, 1996; Howell and Avolio, 1993). This is unfortunate given that vision is considered the starting point of transformation processes (Collins and Porras, 1994; Doz and Prahalad, 1987; Hunt, 1991; Kotter, 1990; Robbins and Duncan, 1988; Sashkin, 1988). Thus, examining the link between vision-based leadership and business performance without controlling for the quality of the vision itself overlooks possible effects that a critical component of such leadership might have created.

In the sustainability literature, there have been efforts around the world to find an approach to organizational sustainability (Avery, 2005). In Thailand, the philosophy of a ‘Sufficiency Economy’ was introduced by His Majesty King Bhumibhol Adulyadej as a means toward more sustainable development to cope with critical challenges arising from changes occurring as a result of globalization (Avery, 2005), which appears to have empirical support from the broader literature. In this paper, I attempt to integrate the Sufficiency Economy philosophy into ‘vision’, with a rationale that when leaders espouse such a vision to guide their business choices and actions in the time of rapid change, their business performance will be sustainable. A model is derived from the leadership and sustainability literature showing how aspects of a vision, containing reference to the Sufficiency Economy philosophy, may sustain business performance. The paper also summarizes literature relating to the Sufficiency Economy philosophy, vision definitions, attributes and content, and develops a set of hypothesized vision realization and intervening variables. The paper then discusses measures of business performance, and introduces a prototype organization. It as a result proposes a model expressing the relationships between vision characteristics, vision realization and intervening variables, and business performance. Some directions for testing the model are also recommended. เพิ่มเติม

Think Beyond

 

 

ที่มา http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=wXK-21H-f64#!

วีดีโอ

ต้นไม้ของฉัน “ต้นพริก”

  พริก

IMG20130116005

IMG20130117001

          พริก เป็นพืชในตระกูล  Solanaceae  มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า  Capsicum frutescens L.  ชื่อภาษาอังกฤษว่า  Chilli peppers, chili,chile  หรือ  chilli  มาจากคำภาษาสเปนว่า  chile  โดยส่วนมากแล้วชื่อเหล่านี้มักหมายถึง  พริกที่มีขนาดเล็ก ส่วนพริกขนาดใหญ่ที่มีรสอ่อนกว่าจะเรียกว่า  Bell Pepper  ในสหรัฐอเมริกา  Pepper  ในประเทศอังกฤษและไอร์แลนด์,  capsicum  ในประเทศอินเดียกับออสเตรเลีย  และ  Paprika  ในประเทศทวีปยุโรปหลายประเทศ  พริกชนิดต่างๆ  มีต้นกำเนิดมาจากทวีปอเมริกา  ซึ่งในปัจจุบันนี้ได้มีปลูกกันในหลายประเทศทั่วโลก  เพราะพริกเป็นเครื่องเทศที่สำคัญชื่อหนึ่ง และยังมีคุณสมบัติเป็นยาสมุนไพรด้วยเช่นกัน

พริกมีหลายชนิด  เช่น  พริกขี้หนู  พริกไทย  พริกหยวก  พริกเหลือง  พริกชี้ฟ้า  พริกหนุ่ม  พริกกะเหรี่ยง

ประเทศไทยนั้นมักนิยมปลูกพริกอยู่ 2 ชนิดซึ่งได้แก่

พริกหวาน  พริกหยวก  พริกชี้ฟ้า   (ในกลุ่ม C. annuum)

พริกเผ็ดได้แก่  พริกขี้หนูสวน  พริกขี้หนูใหญ่   (ในกลุ่ม C. furtescens)

การเพาะปลูก

พริกเป็นพืชผักที่มีความสำคัญในการประกอบอาหารประจำวันสำหรับคนไทยเป็นอย่างมาก  เนื่องจากคนไทยนิยมรับประทานอาหารที่มีรสชาติค่อนข้างเผ็ด  จึงนิยมปลูกพริกเพื่อบริโภคในครัวเรือน  และนอกจากนี้ยังมีการปลูกพริกเพื่อการค้าในรูปพริกสด ผลิตภัณฑ์แปรรูปเครื่องปรุงแต่งรส  เช่น พริกแห้ง พริกป่น น้ำพริกเผา น้ำพริกแกง และซอลพริก เป็นต้น

ฤดูปลูก

ปลูกได้ตลอดปี  แต่ปลูกได้ผลดีที่สุดระหว่างเดือน  ตุลาคม – กุมภาพันธ์  เป็นช่วงที่เก็บผลผลิตในฤดูแล้ง  ทำให้สะดวกในการตากแห้ง  และช่วงอุณหภูมิที่เหมาะสมกับการเจริญเติบโตของพริกชี้ฟ้า  พริกขี้หนู  24 – 29  องศาเซลเซียส

การเพาะกล้า

ทำการแช่เมล็ดพริกโดยใช้สารชีวภาพที่เร่งรากและใบ  อัตรา  3-5  ซีซี.  ต่อน้ำ  20  ลิตร  เพื่อเร่งการงอกรากของเมล็ด  เมล็ดพริกที่ใช้ปลูกให้แช่ทิ้งไว้ 1 คืน หลังจาก นั้นนำเมล็ดพริกขึ้นจากน้ำ แล้วห่อด้วยผ้า ขาวบางชุบน้ำอีก 1 คืน จึงหว่านเมล็ดลงบน แปลงเพาะ เมื่อต้นกล้าแตกใบแรกหรือ ประมาณ 7 วันหลังหว่าน จึงย้ายมาเพาะต่อ ในถาดหลุมอีกประมาณ 25-30 วัน จึงย้าย กล้ามาปลูกลงแปลงที่เตรียมไว้

การย้ายกล้าลงแปลงปลูก

ก่อนนำต้นกล้าลงแปลงปลูก  ให้ใช้ปุ๋ย  ไบ.โอ.ฮิวมัส.พลัส  หรือปุ๋ยชีวภาพรองก้นหลุม  อัตรา  1  ช้อนแกง  ต่อหลุม  คลุกเคล้าให้เข้ากับดิน  เพื่อป้องกัน  โรครากเน่า  โคนเน่าแล้วรดน้ำตามทันที  หรืออาจใช้ปุ๋ยดินทอง  (ปุ๋ยชีวภาพ) อัตรา  3  ช้อนแกงต่อน้ำ  20  ลิตรราดดินหรือคลุกเคล้ากับดิน  เพื่อใช้ในการรองพื้นก่อนการปลูกพืช

การบำรุงต้นและผล

เพื่อกระตุ้นให้ต้น  พริกเจริญเติบโตเร็ว  ออกดอกสม่ำเสมอ  ให้ผลดก  ผลมีขนาดใหญ่  ไม่มีโรคแมลงมา รบกวน ให้ใช้ปุ๋ยทรีซิน  อัตรา  50  ซีซี.  ทรี เท็คซีน  อัตรา  30  กรัม  (เพื่อป้องกันและกำจัด เชื้อรา)   และซิลเวอร์เอ๊กซ์ตร้า  บี.  96   อัตรา  30   ซีซี.   (เพื่อเร่งการเจริญเติบโตของต้นพริก)  และในช่วงออกดอกให้ใช้ซิลเวอร์เอ็กซ์ตร้า  สูตรเดตาดอกแทน  ทรีสตาร์  5  ซีซี.  เซฟตี้ คิล  50  ซีซี.  (เพื่อป้องกันและกำจัดแมลง)  สารจับใบ  ผสมน้ำ  20  ลิตร  ฉีดพ่นต้นพริก ทุกๆ  7 วัน ถ้ามีโรคและแมลงมารบกวนให้ฉีดพ่นทุก  3-5  วัน และก่อนเก็บผลผลิต  ประมาณ  1  สัปดาห์ให้ใช้  วานาก้า  20  ซีซี. ฉีดรวมเข้าไปด้วย  เพื่อทำให้พริกผลโต  สี  สวย  ได้น้ำหนัก  หรือเพื่อความสะดวก  และประหยัดค่าใช้จ่าย อาจใช้ปุ๋ยชีวภาพปาณิ  อัตรา  10  ซีซี.  ปุ๋ยปาณิแครป  10  ซีซี.   น้ำ  20  ลิตร  ฉีดพ่นเพื่อกระตุ้นให้ต้นพริกเจริญ  เติบโตออกดอกสม่ำเสมอ ให้ผลดก  ผลมี  ขนาดใหญ่  ไม่มีโรคแมลงรบกวน  โดยฉีดพ่น  ต้นพริก  7-10  วันต่อครั้ง  แต่ถ้ามีโรคแมลงมารบกวน  อาจฉีดพ่นทุก  3-5  วันและก่อนเก็บเกี่ยวผลผลิต  1  สัปดาห์

การใช้ปุ๋ย

หลังย้ายต้นกล้าแล้ว  5  วัน  อาจมีการใช้ปุ๋ยสูตร  46-0-0  ร่วมกับ  15-15-15  อย่างละ  1  กก.  ผสมน้ำ  20  ลิตร หยอดบริเวณโคนต้น  เพื่อเร่งการเจริญเติบโต  หลังจากนั้น  7  วัน  หยอดปุ๋ยซ้ำอีกครั้ง  โดยเพิ่มปริมาณปุ๋ยอีกอย่างละ  1 กก.  จนต้นพริกมีอายุ  30  วัน  ให้ทำการฝังปุ๋ยสูตร  15-15-15  ร่วมกับ  13-21-0  อัตรา  1  ช้อนแกงต่อหลุม  โดยฝังให้ห่างโคนต้น  1  ฝ่ามือ  เพื่อเร่งการ  ออกดอก  พอต้นพริกอายุได้  45-50  วัน  ให้ทำการฝังปุ๋ยสูตร  13-13-21  อัตรา  1  ช้อนแกงต่อ  หลุม  เพื่อบำรุงเมล็ดพริก  แต่ถ้าสมาชิกจะ หลีกเลี่ยงปุ๋ยสูตรดังกล่าว  และหันมาใช้ปุ๋ยชีวภาพที่มีขายในท้องตลาดเช่น ปุ๋ยปาณิ  และปุ๋ยปาณิแครป  อัตรา  อย่างละ  10  ซีซี. ฉีดพ่น  ทุก  7-10  วันจนต้นพริกเก็บเกี่ยวผลผลิต

การให้น้ำ

ช่วงย้ายกล้าให้น้ำทุกๆ  3  วัน  จนต้นพริกมาอายุได้  15  วัน  จึงเปลี่ยนเป็นการให้น้ำสัปดาห์  1  ครั้ง

ปัญหาเรื่องโรคและแมลง

มีการทำลายน้อยมาก  ถ้ามีการใช้ปุ๋ยชีวภาพอย่างสม่ำเสมอและถูกต้อง  ส่วนมากปัญหาที่พบคือ  ยอดหงิก  ซึ่งมีสาเหตุมาจากเพลี้ยไฟ  ก็อาจ จะมีการป้องกันด้วยการถอนทำลายต้นทิ้ง  หรืออาจมีการใช้สารเคมีบ้างในยามที่จำเป็น

สรรพคุณ

พริกมีวิตามินซี สูง เป็นแหล่งของกรด  ascorbic  ซึ่งสารเหล่านี้  ช่วยขยายเส้นโลหิตในลำไส้  และกระเพาะอาหารเพื่อให้ดูดซึมอาหารดีขึ้น  ช่วยร่างกายขับถ่าย  ของเสียและนำธาตุอาหารไปยังเนื้อเยื่อของร่างกาย  (tissue)  สำหรับพริกขี้หนูสดและพริกชี้ฟ้าของไทย  มีปริมาณวิตามินซี  87.0 – 90  มิลลิกรัม / 100  g  นอกจากนี้พริกยังมีสาร  เบต้า – แคโรทีน  หรือวิตามินเอสูง  (พริกขี้หนูสด 140.77 RE )

พริกยังมีสารสำคัญอีก   2  ชนิด  ได้แก่  Capsaicin  และ  Oleoresin  โดยเฉพาะสาร  Capsaicin  ที่  นำมาใช้ในอุตสาหกรรมอาหาร  และผลิตภัณฑ์รักษาโรค  ในอเมริกามีผลิตภัณฑ์จำหน่ายในชื่อ  Cayenne  สำหรับฆ่าเชื้อแบคทีเรียในกระเพาะอาหาร  สาร Capsaicin  ยังมีคุณสมบัติทำให้เกิดรสเผ็ด  ลดความเจ็บปวดของกล้ามเนื้อ  หัวไหล่  แขน  บั้นเอว  และส่วนต่างๆ  ของร่างกาย  และมีผลิตภัณฑ์จำหน่ายทั้งชนิดเป็นโลชั่น  และครีม  ( Thaxtra – P Capsaicin)   แต่การใช้ในปริมาณที่มากเกินไป  อาจมีผลกระทบต่ออาการหยุดชะงักการทำงานของกล้ามเนื้อได้เช่นกัน  เพื่อความปลอดภัย USFDA  ได้กำหนดให้ใช้สาร  capsaicin  ได้  ที่ความเข้มข้น  0.75 %  สำหรับเป็นยารักษาโรค

การค้าและอุตสาหกรรม

สีของพริกมีหลากหลาย  เขียว  แดง  เหลือง  ส้ม  ม่วง  และสีงาช้าง  โดยเฉพาะเมื่อนำมาปลูกในเขตร้อนชื้นที่ได้รับแสงแดดตลอดวัน  จะมีสี  (colorant)   ที่สดใส ซึ่งสามารถนำมาในอุตสาหกรรมอาหาร  ทั้งการปรุงแต่งรสชาติ  และสีสัน  (colouring spice)  ได้ตามความต้องการของผู้บริโภคหลากหลายผลิตภัณฑ์

มีแนวโน้มในอนาคตว่าการผสมสีในอาหารจะมาจากธรรมชาติเป็นส่วนใหญ่  และพริกเป็นพืชอายุสั้น  ที่สามารถใช้ประโยชน์ได้ทั้ง บริโภคสดและแปรรูปหลายหลายชนิด  ดังนั้นพริกจึงจัดได้เป็นพืชผักที่มีศักยภาพชนิดหนึ่ง

พฤติกรรมการบริโภค  และความต้องการอาหาร  ในชีวิตประจำวันของผู้คนในปัจจุบันให้ความสนใจในอาหารที่มีคุณค่า  และประโยชน์ต่อร่างกาย  สะอาด  ปลอดภัยจากสิ่งตกค้างทั้งหลาย  โดยเฉพาะสารเคมี  กระแสความเรียกร้องสินค้า  และพืชชนิดที่มีคุณภาพมีเพิ่มมากขึ้น  ในตลาดที่สำคัญ  โดยเฉพาะในต่างประเทศ ได้ให้ความสำคัญมาตรฐานสินค้า การรับรองสินค้า   การตรวจสอบแหล่งสินค้าที่มาของสินค้า ดังนั้นในระบบการผลิตสินค้าเพื่อบริโภคจะต้องมุ่งเน้นผลิตภัณฑ์คุณภาพเริ่มตั้งแต่แหล่งผลิตวัตถุดิบจนถึงมือ  ผู้บริโภค  ( From Farm to Table)

การผลิตพริกที่ดีจำเป็นจะต้องปรับระบบการผลิต  ตั้งแต่การคัดเลือกที่เหมาะสมในท้องถิ่นต่างๆ  เพื่อให้ได้ผลผลิตเพิ่มขึ้น  มีคุณภาพ  และคุณประโยชน์ใช้วิธีการผลิตที่มีประสิทธิภาพ  ลดการใช้สารเคมีในการควบคุมศัตรูพืช   และลดต้นทุน  มีการจัดการก่อน  และหลังการเก็บเกี่ยว  เพื่อให้ได้ผลผลิตที่มีคุณภาพ  ลดความเสียหาย  และได้รูปลักษณ์ที่ดี  ตรงตามมาตรฐานทั้งตลาดภายใน  และต่างประเทศ ทั้งเพื่อการบริโภคสด  และแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์พริกชนิดต่างๆ  เช่น  พริกแห้ง  พริกป่น  พริกดอง  ซอสพริก  น้ำพริก  เครื่องแกง  พริกน้ำจิ้มต่างๆ  และผลิตภัณฑ์ยารักษาโรค

สารเคมีในพริก

ในพริกนั้นมีสารที่สำคัญคือ  Capsaicin  นอกจากนั้นยังมีสารอื่นๆ  ที่ให้ความเผ็ดอีกคือ  Dihydrocapsaicin ,Nordihydrocapsaicin ,Homodihydrocapsaicin   และ   Homocapsaicin

สาร  Capsaicin  ถูกค้นพบในรูปผลึกบริสุทธิ์โดย  พี เอ บุชธอลซ์  ต่อมา  แอล ที เทรช  ศึกษาสารนี้  และให้ชื่อว่า  Capsaicin  มีสูตรทางเคมีคือ  C18H27NO3  ซึ่งมีฤทธิ์ระคายเคืองต่อสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม  โดยทำให้ประสาทรับความรู้สึกไหม้ที่เนื้อเยื่อ  กระตุ้นการผลิตเมือกออกมาป้องกันการระคายเคือง  และกระตุ้นการหลั่งน้ำย่อย  พืชจำพวกพริกนี้จะผลิตสารนี้ออกมาเพื่อป้องกันการถูกบริโภคโดยสัตว์กินพืช  โดยสารนี้จะพบในเนื้อเยื่อของผลพริกมากกว่าในเมล็ด  นอกจากนี้ยังมีการค้นพบว่าแมงมุมทาแรนทูลาก็มีพิษซึ่งมีส่วนประกอบด้วยเช่นกันของสารนี้เช่นกันสาร  capsaicin   บริสุทธิ์จะมีลักษณะเป็น  คริสตัล  หรือ  ไขใสๆ  ไม่มีกลิ่น  และมีคุณสมบัติไม่ชอบน้ำ

กลุ่มของสารเคมี  Capsaicinoid  ได้แก่

Capsaicin

Dihydrocapsaicin

Nordihydrocapsaicin

Homodihydrocapsaicin

Homocapsaicin

โดยที่  Capsaicin  จะพบในพริกมากที่สุด คือ  97%  และให้รสเผ็ดมากที่สุด

นักเคมีชื่อ  “วิลเบอร์ สโควิลล์”  ได้ศึกษาปริมาณสาร  capsaicin  ในพริกแต่ละสายพันธุ์  จากทั้งโลก  และใช้ข้อมูลนี้  จัดทำสเกลสโควิลล์  ขึ้นซึ่งเป็นสเกลซึ่งวัดความเผ็ดของพริกเมื่อเทียบกับสาร  capsaicin  บริสุทธิ์  แต่กรรมวิธีการตรวจสอบสาร   Capsaicin  ของ  สโควิลล์  ไม่เที่ยงตรงเนื่องจากเขาใช้การสกัดน้ำจากพริกชนิดนั้นๆ  มาแล้วให้อาสาสมัคร  5  คนลองชิมแล้วให้ความเห็นว่าพริกนั้นเผ็ดประมาณระดับไหน  ความไม่เที่ยงตรงนี้ทำให้มีผู้พัฒนาวิธีตรวจสอบสารนี้ในพริกใหม่   โดยให้ชื่อว่า  high performance liquid chromatography  ซึ่งเป็นการวัดความร้อนที่สารเคมีนี้ผลิตออกมา  และนำไปคำนวณโดยใช้สูตรทางคณิตศาสตร์  ซึ่งจะได้สเกลแบบใหม่คือ  ASTA pungency  ยูนิต

สาระสำคัญอีกอย่างที่มีอยู่ในพริก  และมีประโยชน์ในด้านต้านมะเร็งคือ แคโรทีนอยด์  เราจะสามารถสังเกตได้เลยว่าผักผลไม้ใดมีสารนี้หรือไม่  โดยดูจากสี  เหลือง  ส้ม  และแดง  แคโรทีนอยด์นี้ก็คือรูปแบบหนึ่งของสารแคโรทีน  โดยมีการรวมตัวกับออกซิเจนทำให้เป็นแคโรทีนอยด์ ในพริกจะมีบีตา-แคโรทีนมากกว่า  แอลฟ่าแคโรทีน  สารบีตา-แคโรทีน  มีประโยชน์ต่อร่างกายมาก  กล่าวคือ  เมื่อถูกย่อยในลำไส้เล็กแล้ว  จะกลายเป็น  เรตินอลซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของวิตามินเอ  และจะถูกเก็บสะสมไว้ในตับเพื่อนำไปใช้ในคราวจำเป็น  บีตา-แคโรทีนเป็นสารต้านอนุมูลอิสระ  และยังช่วยเสริมสร้างภูมิคุ้มกัน  และช่วยให้ระบบสืบพันธุ์ทำงานได้ดี  นักวิทยาศาสตร์ได้ทำการวิจัยเกี่ยวกับการรับประทานแคโรทีนอยด์สังเคราะห์ในรูปแบบยาเม็ดอาหารเสริม  ซึ่งในปัจจุบันได้รับความนิยมในหมู่คนรักสุขภาพเป็นจำนวนมาก พวกเขาพบว่าการรับประทานเม็ดแคโรทีนสังเคราะห์เพิ่มความเสี่ยงในการเป็นมะเร็งปอด  และมะเร็งอีกหลายชนิดมากขึ้น เนื่องจากในยาเม็ดสังเคราะห์จะมีปริมาณแคโรทีนอยด์มากเกินความจำเป็นต่อร่างกาย  แต่พวกเขายังไม่ได้ทำการวิจัยในสารแคโรทีนอยด์ธรรมชาติซึ่งมาจากพืช  การรับประทานแคโรทีนอยด์มากไปก็ส่งผลเสียต่อร่างกายเช่นกัน  ถึงแม้จะเป็นแคโรทีนอยด์จากผักผลไม้ธรรมชาติสดๆ  การรับประทานแครอท  หรือผักผลไม้ที่มีสารแคโรทีนอยด์มากเกินไป  จะทำให้ผิวหนังเป็นสีเหลือง  ซึ่งเรียกว่า  ภาวะ  carotenemia  นอกจากนี้ยังอาจนำไปสู่ภาวะที่ร่างกายมีวิตามินเอมากเกินไปด้วย ซึ่งจะเป็นอันตรายต่อร่างกาย

สารสุดท้ายในพริกที่จะกล่าวถึงคือกรด  ascorbic acid  ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของวิตามินซี  C6H8O6  วิตามินซี ละลายน้ำได้ พบได้ทั่วไปในพืช  และผลไม้ทุกชนิด  นอกจากนี้ยังพบในสัตว์หลายชนิดอีกด้วย  เป็นสารที่ช่วยต้านอนุมูลอิสระ เสริมสร้างระบบภูมิคุ้มกัน  เป็นตัวการร่วมในการสังเคราะห์สารชีวโมเลกุลในสัตว์เกี่ยวข้องกับการสร้างคอลาเจนซึ่งเป็นโครงสร้างของผิวหนัง  และหลอดเลือด  และช่วยในการขนส่งไขมันไปยังไมโทรคอนเดรียให้สันดาปอาหารได้เป็นพลังงาน

ในสมัยก่อน ยุคที่อังกฤษล่าอาณานิคม  ลูกเรือที่เดินทางข้ามทวีปโดยใช้เวลาเป็นเดือนๆ  มักเป็นโรคลักปิดลักเปิด   หรือโรคเลือดออกตามไรฟัน เจมส์ ลินด์  หมอของบริษัทการค้าอินเดียตะวันออกเป็นคนแรกที่สรุปว่าสารบางอย่างในผลไม้จำพวกส้ม  สามารถรักษาโรคลักปิดลักเปิดได้  อีกหลายร้อยปีต่อมา  อัลเบิรต์ กอยจี้  และทีมนักวิจัย  สามารถแยกวิตามินซีบริสุทธิ์ได้  และตั้งชื่อมันว่ากรดแอสคอบิก

ปริมาณวิตามินซีที่แนะนำต่อวันสำหรับผู้ใหญ่ชายคือ  90  มิลลิกรัม  หญิงคือ  75  มิลลิกรัม  ถ้าหากรับประทานเกินความจำเป็นของร่างกาย  ทำให้ปวดท้อง  และอาจทำให้ท้องเสียได้

การป้องกันกำจัดศัตรูพริก

นอกจากการให้น้ำ การใส่ปุ๋ย หรือการกำจัดวัชพืชแล้ว ยังมีศัตรูพริกต่าง ๆ ที่มีอิทธิพลต่อผลผลิตการปลูกพริกเป็นอย่างมาก ซึ่งศัตรูพริกที่สำคัญที่พบได้โดยทั่วไปมี ดังนี้

1. แมลง  แมลงที่พบระบาดในพริกบ่อยๆ คือ

               1.1 เพลี้ยไฟ

              การทำลาย  เพลี้ยไฟจะระบาดมากในฤดูแล้ง  หรือเมื่อมีฝนทิ้งช่วงเป็นระยะเวลานาน  โดยจะทำลายใบอ่อน  และตาดอก  ลักษณะการทำลายใบจะห่อปิด  ขอบใบม้วนขึ้นข้างบน  ลำต้นแคระแกร็น  ไม่เจริญเติบโต  และจะทำลายผลพริกให้หงิกงอไม่ได้คุณภาพ

              รูปร่างลักษณะ  เพลี้ยไฟเป็นแมลงขนาดเล็ก  สีน้ำตาลอ่อน  ลำตัวผอมยาว  มีขนาด  1.0  มิลลิเมตร  หากดูด้วยตาเปล่าจะต้องใช้ความสังเกตเป็นพิเศษจึงจะมองเห็นได้  ตัวแก่มีปีก  2  คู่เรียวยาวประกอบด้วยขนเส้นเล็ก  ตัวอ่อนจะยังไม่มีปีกและมีขนาดเล็กกว่าตัวแก่  ตัวแก่เคลื่อนไหวได้เร็ว

การป้องกันกำจัด  เพลี้ยไฟชอบหลบอยู่ตามใต้ใบ ตามซอกยอดอ่อนในดอก  เวลาพ่นควรใช้เครื่องมือที่สามารถพ่นได้อย่างทั่วถึงการเลือกยาที่เหมาะสมควรทำดังนี้  คือ  ถ้าปลูกพริกในแหล่งที่มีการระบาดมานาน  ควรเลือกใช้ยาที่ทำลายได้เฉพาะ  เช่น  แลนเนท  เมซูโรล เป็นต้น  หรือถ้าพื้นที่การปลูกพริกมีการพรวนดิน เก็บหญ้า  พื้นแปลงสะอาดให้พ่นสารเคมีตามผิวดินจะช่วยกำจัดดักแด้ด้วย  และควรใช้น้ำ  และปุ๋ยอย่างเพียงพอ

              1.2 เพลี้ยอ่อน

              การทำลาย  จะพบระบาดทั่วไปโดยเฉพาะแหล่งปลูกพริกที่อยู่ใกล้กับฝ้ายและพืชไร่อื่นๆ  โดยเพลี้ยอ่อนจะดูดน้ำเลี้ยงที่ยอดอ่อน  ใบอ่อน  ในช่วงระยะลำต้นยังเล็ก  ซึ่งจะทำให้ลำต้นแคระแกร็น  และเพลี้ยอ่อนจะทำให้เกิดใบเป็นคลื่นบิดตรงส่วนยอด  นอกจากนี้จะพบราดำตามใบซึ่งเกิดจากน้ำหวานที่เพลี้ยอ่อนถ่ายออกมา มีผลทำให้เกิดโรคใบด่าง  และลำต้นแคระแกร็น  ไม่เจริญเติบโตด้วย

              รูปร่างลักษณะ  เพลี้ยอ่อนเป็นแมลงจำพวกปากดูด  ลักษณะลำตัวคล้ายผลฝรั่งท้องใหญ่ลำตัวบางใส  มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า  มีขนาดเกือบ  1  มิลลิเมตร  หรือขนาดเท่าปลายดินสอดำ  มีทั้งชนิดมีปีกใส  และไม่มีปีกอยู่กันเป็นกลุ่มตามใต้ใบ  ยอดอ่อน  เคลื่อนไหวช้า  มักจะพบในพริกมีสีเขียวอ่อน  หรือเขียวอมเหลือง

              การป้องกันกำจัด  ไม่ควรปลูกพริกใกล้กับฝ้าย  มะเขือ  และหมั่นตรวจดูแลแปลงพริกอย่างสม่ำเสมอ  โดยเฉพาะขณะที่ต้นพริกยังเล็ก

นอกจากเพลี้ยไฟ  เพลี้ยอ่อนแล้ว  ยังมีเพลี้ยจั๊กจั่น  เพลี้ยแป้ง  และเพลี้ยหอย ที่มักจะทำลายในระยะเจริญเติบโต  และพบพวกหนอนทำลายในระยะออกฝัก  ซึ่งควรฉีดพ่นสารเคมีกำจัดแมลงหนอนพวกนี้ตามคำแนะนำที่มีแจ้งไว้ในฉลาก

    1.3ไรขาว

               การทำลาย  ไรขาวจะพบว่ามีการระบาดในช่วงฤดูที่มีการปลูกพริกกันมาก  โดยไรขาวจะเข้าทำลายที่ยอดก่อน  เมื่อเป็นหลายๆ  ยอดจะดูเป็นพุ่มใบพริกจะหงิกงอ  ใบอ่อนหยาบย่นหรือเป็นคลื่นขอบใบม้วนลงทางด้านล่าง  ใบจะค่อยๆ  ร่วง   และยอดจะตายไปในที่สุด

               รูปร่างลักษณะ  ไรขาวเป็นสัตว์จำพวกเดียวกับแมงมุม  มี  8  ขา  ตัวกลม  มีสีขาวผิวลำตัวใสขนาดเล็กมาก  สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า  แต่ถ้าจะดูให้ชัดเจนมีรายละเอียดมากขึ้นต้องใช้แว่นขยายมัก  ชอบอาศัยอยู่ตามใบอ่อน  หรือตาดอก

การป้องกันกำจัด  หมั่นตรวจดูแปลงพริกเสมอๆ  เมื่อพบไรขาวในปริมาณมากให้รีบกำจัดด้วยสารเคมี  เคลเทน  หรือ  ไดโฟคอล  และเลบ โตฟอส  หรือฟอสเวล  เป็นต้น  แต่ถ้าตรวจพบว่ามีการระบาดของเพลี้ยไฟ  และไรขาวพร้อมกัน  ควรใช้สารเคมีกำจัดของทั้งสองชนิดฉีดพ่นพร้อมกันเลย  จะได้ผลสมบูรณ์ขึ้น

โรค โรคที่เกิดจากเชื้อรา แล้วมีผลเสียหายต่อการปลูกพริกที่พบได้ในขณะนี้ มีดังนี้

               โรคกุ้งแห้ง  มีสาเหตุมาจากเชื้อรา  พบระบาดมากในระยะที่ผลผลิตพริกกำลังเจริญเติบโต

               การทำลาย  โรคกุ้งแห้งจะเห็นได้ชัดเจนบนผลพริกที่แก่จัด  หรือสุก  อาการเริ่มแรกจะเห็นเป็นจุดสีน้ำตาล  ช้ำเนื้อเยื่อบุ๋มไปจากเดิมเล็กน้อย  และจุดสีน้ำตาลจะค่อยๆ  ขยายวงกว้างออกเป็นแผลวงกลม  หรือวงรี  โดยมีขนาดแผลไม่จำกัด  จะทำให้ผลพริกเน่า  และจะระบาดติดต่อกันอย่างรวดเร็ว

การป้องกันกำจัด

  1. ใช้เมล็ดพันธุ์ดีปราศจากโรค
  2. ก่อนปลูกนำเมล็ดพันธุ์มาล้างน้ำให้สะอาด  แล้วแช่ในน้ำอุ่นประมาณ 30 นาที
  3. ใช้สารเคมีคลุกเมล็ดพันธุ์เพื่อทำลายโรคที่ติดมากับเมล็ด
  4. ฉีดพ่นสารเคมี  เช่น  ไซเนบ  มาเนบ  หรือเบนโนมิล  เพื่อป้องกันกำจัดเชื้อราทุกๆ  7 – 15  วัน  ต่อครั้ง
  5. ควรเลือกใช้พันธุ์ที่ต้นทานต่อโรคกุ้งแห้ง เช่น พริกเหลือง และพริกหยวก

              โรคเหี่ยวของพริกจากเชื้อราหรือโรคหัวโกร๋น

               การทำลาย  โรคนี้จะแตกต่างจากอาการเหี่ยวที่เกิดจากเชื้อแบคทีเรีย  โดยอาการเหี่ยวจากเชื้อราจะเริ่มจากใบล่างก่อน  แล้วจึงค่อยแสดงอาการที่ใบบน  ต่อมาใบที่เหลืองจะเหี่ยวลู่ลงดิน  และร่วง  ต้นพริกจะแสดงอาการในระยะผลิดอกออกผล  ฉะนั้น  อาจทำความเสียหายต่อดอก  และลูกอ่อนด้วย  เมื่อตัดดูลำต้นจะพบว่าเนื้อเยื่อท่อลำเลียงอาหารเป็นสีน้ำตาล  หรือน้ำตาลไหม้  แสดงว่าต้นจะเหี่ยวตายในที่สุด

การป้องกันกำจัด

1. เมื่อปรับดินปลูกแล้วควรโรยด้วยปูนขาว  จะเป็นการป้องกันไม่ให้เกิดเชื้อรา

2. ถอนหรือขุดต้นที่เป็นโรคเผาทิ้ง แล้วใช้สารเคมีเทอราคลอ ผสมน้ำตาบอัตราส่วนคำแนะนำในฉลาก      เทราดลงในหลุมที่เป็นโรค

3. ควรปลูกพืชหมุนเวียนสลับกับพริก  ไม่ควรปลูกพริกซ้ำที่บ่อยๆ

4. ควรใช้ปุ๋ยอินทรีย์ให้มากกว่าปุ๋ยวิทยาศาสตร์  เพื่อป้องกันดินเป็นกรด  และเป็นการปรับปรุงบำรุงดิน

5. ปรับปรุงดินให้ร่วนซุย  มีการระบายน้ำดี

                โรคเน่าหรือต้นเน่า

                การทำลาย ใบจะเหลืองและร่วง โคนต้นและรากจะเน่าเปื่อยเป็นสีน้ำตาล ต้นพริกจะเหี่ยวตาย แต่จะระบาดมากในระหว่างที่มีการผลิดอกออกผล อาการของโรคเน่าหรือต้นเน่านี้จะแตกต่างกับโรคพริกหัวโกร๋น คือ ยอดจะไม่หลุดร่วงไป

การป้องกันกำจัด

1. หมั่นตรวจต้นพริกดูว่าเป็นโรคหรือไม่

2. ขุดหรือถอนต้นพริกที่เป็นโรคเผาทิ้ง  แล้วใช้สารเคมีเทอราคลอผสมน้ำตามอัตราส่วนคำแนะนำในฉลากเทราดลงในหลุมที่เป็นโรค  หรือไช้ฟอร์มาลินผสมน้ำในอัตราส่วน 1:50  ราดลงบริเวณโคนต้นที่เป็นโรค  และระวังอย่าให้ไหลไปสู้ต้นอื่นเพราะจะเป็นการแพร่เชื้อโรค

3. ในการเตรียมดินปลูกควรเพิ่มปูนขาวเพื่อให้ดินเป็นด่าง  เพราะถ้าดินเป็นกรดจะเกิดโรคนี้ได้ง่าย

4. ควรปลูกพืชหมุนเวียนสลับกับการปลูกพริก

              โรคเหี่ยวที่เกิดจากเชื้อแบคทีเรีย

              การทำลาย  ต้นพริกที่เป็นโรคนี้จะแสดงอาการเหี่ยวทั่วต้นในวันที่มีอากาศร้อนจัด  และอาจจะฟื้นคืนดีใหม่ในเวลากลางคืน  ต้นพริกจะมีอาการเช่นนี้  2-3  วัน  ก็จะเหี่ยวตายโดยไม่ฟื้นอีก  การเหี่ยวของต้นพริกที่เป็นโรคนี้จะแสดงอาการใบเหลืองของใบที่อยู่ตอนล่างๆ  ก่อนเมื่อถอนต้นมาดูจะเห็นว่ารากเน่า  และเมื่อเฉือนผิวของลำต้นตรงใกล้ระดับคอดินจะพบว่าเนื้อเยื่อที่เป็นท่อลำเลียงอาหารช้ำ  และเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลอ่อน  ซึ่งแตกต่างจากสีของเนื้อเยื่อที่ดีของพริก

การป้องกันกำจัด

1. เมื่อพบต้นพริกที่แสดงอาการเหี่ยวให้ถอนหรือขุดแล้วนำไปเผา

2.ควรป้องกันมิให้ต้นพริกมีบาดแผลแถวโคนต้น และราก และถ้าหากพบควรฉีดพ่นสารเคมีป้องกันกำจัดหนอนเจาะรากและโคนต้น

3. เมื่อตรวจพบว่ามีไส้เดือนฝอย ซึ่งเป็นศัตรูที่ทำให้เกิดโรครากปมหรือกัดกินทำลายรากให้เป็นแผลซึ่งเป็นช่องทางให้เชื้อแบคทีเรียเข้าไปได้ง่าย ควรใช้สารเคมีป้องกันกำจัดให้หมดสิ้นไปในบริเวณนั้น

4. ควรปลูกพืชหมุนเวียนสลับกับการปลูกพริก  เช่น  ปลูกข้าวโพด  แตงกวา  ถั่วต่างๆ

การเก็บเมล็ดพันธุ์

การเก็บเมล็ดพันธุ์พริกถูกวิธีจะทำให้มีพันธุ์พริกที่ดี  ติดผลดก  ผลผลิตสูง  มีความต้านทานต่อโรค  และแมลง คุณภาพดีเป็นที่ต้องการของตลาดไว้สำหรับปลูกในฤดูกาลต่อไป  ซึ่งเกษตรกรสามารถเก็บเมล็ดพันธุ์ได้ด้วยตนเอง  ดังนี้

1. เลือกจากต้นที่มีลำต้นแข็งแรง สมบูรณ์ เหนียวไม่หักง่าย

2. เลือกจากต้นที่ให้ผลดก และขนาดผลใหญ่สมบูรณ์

3. เลือกจากต้นที่ปราศจากโรค และทนทานต่อโรคและแมลง

4. เลือกจากต้นที่สามารถปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมในท้องถิ่นได้ดี

5. เลือกจากผลแก่สีแดงสด ในช่วงระยะเก็บ 7 วันต่อครั้ง จะได้เมล็ดพันธุ์ที่สมบูรณ์

พริกขี้หนู  (ชื่อวิทยาศาสตร์: Capsicum frutescens Linn.)  อยู่ในวงศ์   Solanaceae  มีลักษณะเป็นไม้ต้น  ความสูง  30-120 cm  ใบมีลักษณะแบนและเรียบมัน  ผลมีขนาดเล็กเรียวยาวประมาณ  2-3  ซ.ม.  เมื่อดิบผลมีสีเขียวเข้ม เมื่อสุกจะค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดง

IMG20130116002

IMG20130116003

โครงสร้างภายในของราก

โพโต้ รากต่ำ เอาอันนี้ แก้ไขแล้ว !!

โครงสร้าภายในของลำต้น

เอาอันนี้ ลำต้นดีที่สู้ด copy

โครงสร้างภายในของใบ

ใบก็เอาอันนี้แหละ copy

โครงสร้างของ Upper epidermis

อัพเปอร์สุดท้ายสูงเอาอันนี้แหละ copy

โครงสร้างของ Lower epidermis

lower epidermis 2 เอาอันนี้

epidermis 

เป็นเนื้อเยื่อชั้นนอกสุดมีเซลล์ที่เรียงตัวกันเพียงชั้นเดียวและผนังเซลล์บาง ไม่มีคลอโรพลาสต์ บางเซลล์จะเปลี่ยนแปลงไปเป็นขนราก

cortex

เป็นอาณาเขตระหว่างชั้น epidermis และ stele ประกอบด้วยเนื้อเยื่อพาเรงคิมาที่ทำหน้าที่สะสมน้ำและอาหารเป็นส่วนใหญ่ ชั้นในสุดของ cortex จะเป็นเซลล์แถวเดียวเรียก endodermis ในรากพืชใบเลี้ยงเดี่ยวจะเห็นชัดเจนเซลล์ในชั้นนี้เมื่อมีอายุมากขึ้นจะมีผนังหนาเพราะมีสารซูเบอริน หรือลิกนินสะสมอยู่ แต่จะมีช่วงที่มีเซลล์ผนังบางแทรกอยู่ในชั้นนี้และอยู่ตรงกับแนวของไซเลม

stele

เป็นบริเวณที่อยู่ถัดจากชั้น endodermis เข้าไป พบว่า stele ในรากจะแคบกว่าชั้น cortex ประกอบด้วยชั้นต่างๆดังนี้

perichycle

เป็นเซลล์ผนังบางขนาดเล็กมี 1-2 แถว พบเฉพาะในรากเท่านั้น เป็นแหล่งกำเนิดของรากแขนง ( secondary root )

pith 

เป็นบริเวณตรงกลางรากหรือไส้ในของรากเห็นได้ชัดเจนในรากพืชใบเลี้ยงเดี่ยว ส่วนใหญ่เป็นเนื้อเยื่อพาเรงคิงมาส่วนรากพืชใบเลี้ยงคู่ตรงกลางมักเป็น xylem

Parenchyma

เซลล์มีผนังเซลล์บาง  เซลล์มีขนาดความกว้างและยาวใกล้เคียงกัน  พบได้ทั่วไป ทำหน้าที่สร้างอาหาร  บางชนิดทำหน้าที่สะสมอาหารในต้น ราก และ  Endospem  ของเมล็ด เป็นต้น

Collenchyma

เป็นกลุ่มเซลล์ที่มีผนังหนาไม่สม่ำเสมอ  ทำหน้าที่ให้ความแข็งแรงกับพืช  พบมากบริเวรใต้ชั้น  epidermis  ก้านใบ  ส่วนในรากไม่ค่อยพบ

Vascular Bundle

เป็นกลุ่มเนื้อเยื้อ  ที่เรียกรวมระหว่างสองส่วนของ Phloem และ  Xylem  ในรากจะเรียงตัวมีลักษณะเป็นแฉก

Spongy  mesophyll

เป็นเนื้อเยื่อพาเรงไคมาที่มีรูปร่างกลม  เรียงตัวอยู่อย่างหลวมๆ  ใต้ชั้น  palisade mesophyll

Stoma

ควบคุมการแลกเปลี่ยนแก๊สและการระเหยของน้ำ เมื่อศึกษาภายใต้กล้องจุลทรรศน์ จะเห็นได้ว่าเซลล์คุมมีการเปลี่ยนแปลงรูปร่างทำให้เกิดเป็นช่องเปิดตรงกลาง ได้ เรียกว่า Stoma (หรือ รูเปิดของปากใบ – pl. หรือพหูพจน์ จะเรียกว่า stomata) ในขณะที่อากาศร้อนและพืชอยู่ในสภาวะที่มีการสูญเสียน้ำไปมากๆ (ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใดๆ ก็ตาม) เซลล์คุมจะปิด เพื่อป้องกันการระเหยของน้ำออกจากใบ เป็นการพยายามรักษาปริมาณน้ำเอาไว้

จัดทำโดย  นางสาวสุรดาพร  ทะปน  ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5.5 เลขที่ 26

เที่ยวนิวยอร์คกันดู ><

ที่มา  http://www.youtube.com/watch?v=JcRx9DSF5ng

แกรนด์แคนยอน !!!

 

ที่มา http://www.youtube.com/watch?v=nBsMbnTI7wM

บรรยาย แกรนด์ แคน ยอน

ที่มา http://www.youtube.com/watch?v=H_jXVW3IZDE

Niagara Falls

 

ที่มา http://www.youtube.com/watch?v=_k6qsEndpOs

ที่เที่ยวที่น่าสนใจในสหรัฐอเมริกา ^^

ประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นประเทศหนึ่งที่มีสถานที่ท่องเที่ยวที่สวยงามและมีอากาศที่หนาวเย็น จนทำให้บุคคลภายนอกประเทศนิยมไปเที่ยวกัน อีกทั้งยังเป็นประเทศที่มีความเจริญก้าวหน้าทางเทคโนโลยีต่าง ๆ มากมาย ดังที่กล่าวไว้ข้างต้นว่าสถานที่ท่องเที่ยวในประเทศสหรัฐอเมริกานั้นมีมากมาย เราก็จะมายกตัวอย่างสถานที่ท่องเที่ยวที่ผู้คนนิยมไปกันเช่น

1. น้ำตกไนแองการ่า ประเทศสหรัฐอเมริกา และ ประเทศแคนาดา

niagara_falls

สถานที่ตั้ง บริเวณทะเลสาบทั้ง 5 ระหว่างประเทศสหรัฐอเมริกา และ ประเทศแคนาดา

น้ำตกไนแองการ่าแหล่งท่องเที่ยวที่ลือลั่นสนั่นโลก และเป็นแหล่งที่ทำเงินให้กับแคนาดาและสหรัฐอเมริกาปีหนึ่ง ๆ นับจำนวนมหาศาล เพราะสถานที่แห่งนี้ไม่เคยที่จะร้างห่างลาผู้คน ไม่ว่าจะเป็นฤดูหนึ่งฤดูใดก็ตาม
ภาพของน้ำตกไนแองการ่าที่ไหลลงสู่ทะเลสาบออนตาริโอ เป็นผืนน้ำขนาดใหญ่ที่ดูเป็นแอ่งนิ่งและสงบอยู่ในแผ่นดินทางสหรัฐอเมริกา แต่ถัดมาที่มีลักษณะเป็นรูปเกือกม้าขนาดใหญ่กลับเป็นภาพของ กระแสน้ำที่หลั่งทะลักลงจากหน้าผาสูงเป็นแนวกว้าง กระโจนลงสู่พื้นเบื้องล่าง และเพราะแรงกระทบที่ตกลงไป ส่งผลให้เกิดละอองกระเซ็นสาดไปทั่วบริเวณ เมื่อกระทบกับแสงแดดที่สาดเข้าใส่ละอองเหล่านั้นจะปรากฏเป็นภาพของรุ้งกินน้ำ ประดับบริเวณน้ำตกอยู่ตลอดเวลา ส่วนความมหึมาของน้ำตกตรงจุดนี้เขาเรียกกันว่า “แคนาเดี่ยนฟอลส์” ส่วนบริเวณชั้นของน้ำตกส่วนล่างลงมา ซึ่งก็เป็นบริเวณที่เป็นชั้นน้ำตก ตกลงไปกระทบพื้นล่าง เป็นระดับแนวยาวขนานกันกับชั้นบนมามีชื่อเรียกว่า “อเมริกัน  ฟอลส์”

2. สะพานโกลเดนเกต ซานฟรานซิสโก ประเทศสหรัฐอเมริกา

สถานที่ตั้ง เมืองซานฟรานซิสโก ประเทศสหรัฐอเมริกา

DSC_0211

สะพานโกลเดนเกต เป็นสะพานแขวนที่มีความยาวมากที่สุดในโลก ทอดข้ามอ่าวทางตอนเหนือ ของเมืองซานฟรานซิสโก สร้างเป็นแบบโครงแขวน ตัวสะพานแขวนประกอบด้วยหอคอยเหล็กสองข้างข้างละ 215 เมตร ( 746 ฟุต) ใช้ ลวดเคเบิลที่โยงทอดเป็นตัวดึงน้ำหนักสะพานมีขนาด เส้นผ่าศูนย์กลาง 36 นิ้ว ข้างละ 2 เส้น รวม 4 เส้น ยาว 107,000 ไมล์ และยังมีเส้นลวดเล็ก ยึดสายโยงอีกรวม 27,572 เส้น มีช่วงกลางระหว่างตอม่อยาว 1.26 กิโลเมตร ส่วนริม 2 ฟาก ยาวข้างละ 34 เมตรสิรวมยาวทั้งหมดประมาณ 7 กิโลเมตรทมีส่วนกว้าง 27 เมตรธิเป็นสะพานแบบสะพานแขวนขนาดใหญ่ และยาวมากที่สุดสะพานแรกในยุคนั้น จนเป็นที่น่ามหัศจรรย์ของผู้ผ่านไปมาชัและพบเห็นยิ่งนัก ยและเป็นแบบอย่างในการออกแบบสร้างสะพานแขวนแบบใหญ่และยาวมากขึ้นไปอีกในโอกาสต่อๆมา

3. ตึกเอ็มไพร์สเตต นิวยอร์ค สหรัฐอเมริกา

สถานที่ตั้ง บนเกาะแมนฮัตตัน เมืองนิวยอร์ค สหรัฐอเมริกา

empire_state_building

ตึกเอ็มไพร์สเตต ใช้อิฐในการสร้าง 10 ล้านก้อน สูง 375 เมตร และลึกลงไปใต้ดิน จากระดับถนนอีก 10 เมตร แบ่งเป็น 102 ชั้น บนยอดสุดมีโดมสูงขึ้นไปอีก 60 เมตรจากชั้นล่างถึงชั้นที่ 86 มีโครงเหล็กเสริมอย่างดี ชนิดไม่ขึ้นสนิม คิดเป็นน้ำหนัก 730 ตัน มีหน้าต่างทั้งหมด 6,500 บาน จุคนได้ 80,000 กว่าคน รับประกัน 6,000 ปี มีบริษัทใช้เป็น ที่เปิดทำการ 600 กว่าบริษัท ใช้ลิฟท์ขึ้นลง 65 เครื่อง เริ่มสร้างเมื่อ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2472 (ค.ศ.1929) สร้างเสร็จเมื่อ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2480 (ค.ศ. 1937)

4. เขื่อนยักษ์ฮูเวอร์ สหรัฐอเมริกา
สถานที่ตั้ง ประเทศสหรัฐอเมริกา

huv1

เขื่อนฮูเวอร์ หรือ ทำนบโบลเดอร์ เป็นเขื่อนที่สร้างขึ้นเพื่อกั้นแม่น้ำโคโลราโดไว้ตลอดปี เพื่อป้องกันอุทกภัยในฤดูหนาว เพื่อการชลประทานในเขตนั้น สงวนพันธ์ปลา และเพื่อผลิตพลังไฟฟ้าอีกด้วย
ตัวเขื่อนฮูเวอร์ เป็นคอนกรีตเสริมเหล็กยาว ตัวทำนบสูง 218 เมตร ฐานข้างล่างกว้าง 198 เมตร สันทำนบข้างบนกว้าง 13.5 เมตร ยาว 385 เมตร ใช้คอนกรีต เฉพาะสร้างตัวทำนบ 3,250,000 ลูกบาศก์หลา และส่วนอื่น ๆ อีก 4,400,000 ลูกบาศก์หลา มีเครื่องกำเนิดไฟฟ้า จากน้ำตก 17 เครื่อง ให้กำลังไฟฟ้า 1,835,000 กิโลวัตต์ เมื่อจะก่อสร้าง ใช้เวลาสำรวจถึง 20 ปี ตั้งแต่ พ.ศ. 2447-2467 (ค.ศ. 1904-1924) เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 (ค.ศ.1929) เสร็จเมื่อ 1 มีนาคม พ.ศ. 2479 (ค.ศ. 1936) เมื่อปิดกั้นเขื่อนเต็มที่แล้ว เหนือเขื่อนขึ้นไปเกิดเป็นทะเลสาบยาวตามตามลำแม่น้ำถึง 115 ไมล์ มีบริเวณทั้งหมด 225 ตารางไมล์ เรียกชื่อทะเลสาบนี้ว่า ทะเลสาบมี๊ด ตามชื่อของมิสเตอร์มี๊ด อธิบดีกรมการฟื้นฟูที่ดินของ สหรัฐอเมริกาสมัยนั้น และเขื่อนฮูเวอร์ ก็ตั้งชื่อตามนามของ ประธานาธิบดีฮูเวอร์ ผู้ลงนามใน พ.ร.บ. โบลเดอร์ แคนยอน ให้สร้างเขื่อนนี้ได้
ความจริงเขื่อนที่มีขนาดใหญ่โตกว่าเขื่อนฮูเวอร์ก็มีอยู่แต่โดยทั่วไปยกย่อง ให้เขื่อนฮูเวอร์เป็นสิ่งก่อสร้าง อันน่ามหัศจรรย์ชิ้นแรกที่เอาชนะธรรมชาติอันร้ายแรงของน้ำท่วม และการกักเก็บน้ำให้เกิดเป็นทะเลสาบขึ้นมาได้ ซึ่งไม่เคยมีใครสร้างสำเร็จใหญ่โตมหึมาเช่นนี้มาก่อน

5. อนุสาวรีย์เทพีเสรีภาพ สหรัฐอเมริกา
สถานที่ตั้ง นครนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา

usaodai7_23
อนุสาวรีย์เทพีเสรีภาพ หรือ รูปสแตทิวออฟลิเบอร์ตี้ เป็นอนุสาวรีย์ที่เป็นสัญลักษณ์ “เสรีภาพ” ของคนอเมริกัน เป็นรูปสตรียืนสูงเด่นอยู่บนแท่นทรงสี่เหลี่ยมสูงที่ตั้ง เพิ่มเติม

Previous Older Entries